Derimot: Russisk ekspert om dagens situasjon: Vesten opplever nå et historisk nederlag.

Derimot.no

derimot.no:


Sergey Karaganov: Russarar er dei ekte europearane

«Den gamle verda» er ikkje lenger eit globalt maktsenter. Det har Moskva forstått, men våre tidlegare partnarar lever i fornekting.

For ikkje lenge sidan sa Tysklands forsvarsminister Boris Pistorius: «Den europeiske unionen må vere klare for krig på slutten av tiåret». Berlin har byrja snakke om gjeninnføring av allmenn verneplikt og førebuingar til konfrontasjon med Moskva. Liknande haldningar finn vi i Polen. Men er det berre på grunn av hendingane i Ukraina?

Kva er grunnen til oppsvinget for krigersk tale i Europa?

Den leiande russiske avisa Rossiyskaya Gazeta snakka med ekspert på internasjonale relasjonar Sergej Karaganov, som er æresformann for Russlands Råd for utanriks- og forsvarspolitikk, akademisk vegleiar ved HSE-universitetets Fakultet for verdsøkonomi og utanrikssaker i Moskva og tidlegare rådgivar i Kreml.

— Evgeny Shostakov: Hr. Karaganov, med tanke på den vanskelege utanrikspolitiske situasjonen vi no har, trengst det ein konseptualt annleis teori for avskrekking av Russlands fiendar, slik at ein kan stoppe dei veksande konfrontasjonane på eit tidleg stadium og avskrekke våre motstandarar frå å elde opp under konfliktar?

Denne tiden er nå forbi.

— Elitane i Vest-Europa – og særleg i Tyskland – lir no eit historisk nederlag. Hovudgrunnlaget for deira 500 år lange dominans [over verda] var militær overlegenheit, og oppå denne vart Vestens økonomiske, politiske og kulturelle dominans bygd. Men dette fundamentet har blitt slått bort. Med den fordelen dei hadde, manipulerte dei verdas ressursar til sin fordel. Først plyndra dei koloniane sine, og seinare gjorde dei det same, berre med meir sofistikerte metodar.

Dagens Vestlege elitar gjer ingenting med ei rekke av dei veksande problema i samfunna deira. Desse inkluderer ein krympande middelklasse og stigande ulikskap. Nesten alle initiativa deira slår feil ut. Den europeiske unionen (EU) spreier seg, som alle veit, sakte, men sikkert. Derfor har den herskande klassen der vore fiendtleg innstilt mot Russland i omlag 15 år no. Dei treng ein ytre fiende; Josep Borrell [EUs topp-tenestemann innan utanrikspolitikk] kalla verda rundt blokka for ein jungel i fjor. Tysklands tidlegare forbundskanslar, Angela Merkel, sa ein gong at EU sine sanksjonar [mot Russland] var nødvendige først og fremst for å foreine Den europeiske unionen og hindre at den skulle kollapse.

Dei tyske og vest-europeiske elitane har eit mindreverdskompleks i det dei no oppfattar som ein monstruøs situasjon, der deira del av verda blir overtatt av alle. Ikkje berre kinesarane og amerikanarane, men av mange andre land. Takka vere Russlands frigjering av verda frå ‘det vestlege åket’, herskar ikkje vest-europa lenger over landa i sør, eller som eg kallar dei: landa til verdas fleirtal.

Trusselen frå vest-Europa er no at Den gamle verda har mista sin frykt for væpna konflikt. Og dét er svært farleg. Samtidig har vest-europa vore kjelde til dei verste katastrofar i menneskets historie. No kjempar ein i Ukraina ikkje berre for Russlands interesser, for landets tryggleik, men også for å hindre ein ny global konfrontasjon. Trusselen veks. Dette er og på grunn av Vestens desperate forsøk på motangrep for å halde på dominansen sin. Dagens vest-europeiske elitar mislykkast, og dei tapar påverknadskraft i verda i mykje større grad enn deira motpartar i USA gjer.

Russland kjempar sin eigen kamp, og vi kjempar med suksess. Vi handlar sjølvsikkert nok til å få dei vestlege elitane til å besinne seg, så dei ikkje utløyser ein ny verdskonflikt i rein desperasjon over sine eigne mistak. Vi må ikkje gløyme at forgjengarane til desse folka utløyste to verdskrigar i løpet av éin generasjon i førre hundreår. No er kvaliteten på desse elitane endå lågare enn den var den gong.

Det som nå skjer i Ukraina er ikke bare et nederlag i en krig, men en lang tidsepokes nederlag.

— Snakkar du om det andelege og politiske nederlaget til vest-Europa som eit fait accompli?

— Ja, og det er skremmande. Vi er jo óg ein del av den europeiske kulturen. Men eg håpar at sunne krefter vil sigre etter ei rekke kriser, om rundt 20 år, kanskje. Og dei vil vakne opp frå sitt nederlag, inkludert sitt moralske nederlag.

— Akkurat no er vi vitne til danninga av eit nytt jernteppe i forhold til Russland. Vesten prøver å «slette» landet vårt, inkludert kulturen og verdiane. Media umenneskeleggjer russarane med vilje. Burde vi reagere tvert imot slik vi brukar, og «kansellere» Vesten?

— Absolutt ikkje. Vesten stenger no Jernteppet, først av alt fordi vi i Russland er dei verkelege europearane. Vi er framleis sunne. Og dei vil ekskludere desse sunne kreftene. For det andre stenger Vesten dette teppet endå tettare enn under Den kalde krigen, for å mobilisere folket til fiendskap. Men vi treng ingen militær konfrontasjon med Vesten, så vi vil sette vår lit til ein politikk der vi held ting i sjakk for å hindre det verste.

Vi vil sjølvsagt ikkje kansellere noko, heller ikkje vår europeiske historie. Ja, vi har fullført vår europeiske reise [når det gjeld integrasjon]. Eg trur det har dratt ut litt, kanskje i eit hundreår. Men utan europeisk innpoding, utan europeisk kultur, ville vi ikkje ha blitt ei så stor makt. Vi ville ikkje ha hatt Dostojevskij, Tolstoj, Pusjkin eller Blok. Så vi vil halde på den europeiske kulturen som vestsida av kontinentet vårt no ser ut til å prøve å forlate. Men eg håpar at dei ikkje vil øydelegge seg sjølve fullstendig på dette området. For vest-Europa forlet ikkje berre russisk kultur, men og sin eigen kultur. Dei kansellerer ein kultur som i stor grad er basert på kjærleik og kristne verdiar. Dei kansellerer si eiga historie sine monument. Men vi vil ikkje avvise våre europeiske røter.

Eg har alltid vore imot å sjå på Vesten med berre avsky. Det bør ein ikkje gjere. Då ville vi bli som dei. Og dei glir no mot ein uunngåeleg marsj mot fascisme. Vi treng ikkje all smitten som har vakse, og enno veks, ut av Verst-Europa. Igjen inkludert den veksande smitten av fascisme.

Vestens hang til fascisme når det går dårlig er ikke et nytt fenomen. (Foto fra Mekelle, Ethiopia, 1935.)

— Året 2023 såg opptining av gamle konfliktar og ei demonstrativ danning av vilkåra for nye – den føreseielege eksplosjonen i konflikten mellom Palestina og Israel, ei rekke krigar i Afrika og fleire lokale samanstøytar i Afghanistan, Irak og Syria. Vil denne trenden halde fram?

— Denne trenden blir ikkje eit snøskred under året som kjem. Men det er ganske openlyst at det vil auke, for dei tektoniske platene under verdssystemet har forskove seg. Russland er mykje betre førebudde for denne perioden no enn dei var for nokre få år sidan. Den militære operasjonen vi fører i Ukraina har mellom anna til føremål å førebu landet på eit liv i framtidas svært farlege verd. Vi reinsar vår elite, blir kvitt korrupte, pro-Vestlege element. Vi gjenoppliver økonomien vår. Vi gjenoppliver militæret vårt. Vi gjenoppliver den russiske anden. Vi er mykje betre førebudde på å forsvare interessene våre i verda no enn vi var for få år sidan. Vi lever i eit fornya land modig ser framåt. Militæroperasjonen hjelper til med å reinse oss for pro-Vestlege og Vesterniserande element, å finne vår nye plass i historia. Og til slutt å styrke oss militært.

— Er du einig i at verda frå og med 2024 vil gå inn i ein periode med langvarige konfliktar? Har menneskeslekta i dag den politiske viljen til å endre denne situasjonen?

— Sjølvsagt har vi gått inn i ein æra med langvarige konfliktar. Men vi er mykje betre førebudde på å takle dei enn vi nokon gong har vore. Eg trur at om vi følger ein kurs der vi held Vesten i sjakk samtidig som vi bygger relasjonar med brørne våre i Kina, blir vi no ein akse i verda som kan hindre at alle glir inn i ein global katastrofe. Men det krev innsats å gjere opponentane våre i Vesten meir edruelege. Vi har entra ein kamp for å berge verda. Kanskje er Russlands oppdrag å fri planeten frå Vestens åk, å redde den for alle vanskane som vil oppstå av endringar som allereie skapar mykje friksjon. Trusselen kjem til dels frå dei desperate motangrepa til Vesten, som klamrar seg til sin 500 år gamle dominans, som har late dei plyndre verda.

Vi ser at nye verdiar har oppstått i Vesten, inkludert fornekting av alt menneskeleg og guddommeleg i mennesket. Vestlege elitar har byrja nære desse anti-verdiane og undertrykke normale verdiar. Så vi har ein vanskeleg periode framfor oss, men eg håpar at vi vil bevare oss sjølve og hjelpe verda til å redde den tradisjonelle menneskeslekta.

Eitt av dei mange problema verda står ovanfor i dag, er sjølvsagt at den globale økonomien er i ei systematisk krise på grunn av den endelause konsumpsjonsveksten. Dette øydelegg naturen sjølv. Mennesket vart ikkje skapt for å konsumere, for å finne meininga med livet i å kjøpe nye ting.

Meningen med livet finner en ikke på et supermarked.

— I eit intervju med Interfax kopla viseutanriksministeren vår, Sergey Ryabkov, ei mogleg framtid der USA og undersåttane deira gir opp den anti-russiske kursen til eit «generasjonsskifte» i Vesten. Men kan ei endring av elitane i Vesten, viss det skjer, gi eit incentiv til å dempe spenningane? Tysklands utanriksminister Annalena Baerbock, fødd i 1980, er til dømes medlem av den nye generasjonen, men hennar synspunkt er meir radikale enn dei til «haukane» vi hadde før. Er det, etter ditt syn, i det heile tatt nokon fornuftig og diplomatisk politikar igjen i Vesten? 

— Eg trur at Vesten i dag har to generasjonar av elitar som allereie er ganske nedbrytande. Dessverre er det lite sannsynleg at vi vil kome til einigheit med dei. Men eg trur likevel at samfunn og folk, inkludert dei i vest-Europa, vil returnere til normale verdiar. Det vil sjølvsagt kreve ei endring i generasjonar av elitar. Eg er einig med Sergej Ryabkov i at det vil ta lang tid, men eg håpar at dei vest-europeiske landa, og kanskje USA og, ikkje vil falle inn i ein håplaus tilstand, og at sunne, nasjonale krefter vil returnere til makta rundt om i Europa.

Men eg trur ikkje at verkelege pragmatiske og nasjonale krefter kan kome til makta i vest-Europa i nær framtid. Så eg trur at om det nokon gong skal kome på tale med normale relasjonar mellom Russland og Vesten, så vil det ta minst 20 år.

Aleksandr Nevskij var en russisk fyrste som ble helgenkåret etter sin død. Nevskij seiret i 1240 over svenskene ved Neva-elven, og to år etter over tyske sverdriddere. Med stor fasthet avviste han den romersk-katolske kirkens forsøk på å få ham til å underkaste seg pavestolen. Da han døde, sørget folket dypt over ham. (Fra Store Norske Leksikon)

Vi må og innsjå at vi ikkje lenger treng Vesten. Vi har tatt med oss det vi kunne frå denne fantastiske europeiske reisa som Peter den store starta. No må vi returnere til oss sjølve, til opphavet til Russlands storheit. Det vil naturlegvis seie utviklinga av Sibir. Ny utvikling som inneber å nå nye horisontar. Vi må hugse på at vi ikkje er så mykje eit europeisk land som vi er eit eurasisk. Eg trøyttnar aldri på å minne om at Alexander Nevskij brukte eit og eit halvt år på å reise gjennom sentral-Asia og deretter sør-Sibir på veg til Karakorum, hovudstaden i det mongolske imperiet. Faktisk var han den først russiske sibiraren.

Ved å returnere til Sibir, til Ural, ved å bygge nye vegar, nye industriar, returnerer vi til oss sjølve, til røtene for våre 500 år med storheit. Det var først etter at Sibir vart opna opp at Russland fann styrken og sjansen til å bli ei stormakt.

I overskodeleg framtid kan vi i prinsippet diverre ikkje ha nokon seriøs avtale om våpenavgrensing.

— Kor fornuftig er det å gløyme Europa i fleire tiår?

— Under ingen omstende bør vi gløyme dei gamle, heilage steinane til Europa som Dostojevskij snakka om. Dei er ein del av sjølvmedvitet vårt. Sjølv elskar eg Europa, og særleg Venezia. Det var gjennom denne byen at Silkevegen passerte, og gjennom den dei store asiatiske sivilisasjonane. På den tida stod dei forresten over europeisk sivilisasjon i utvikling. Sjølv for 150-200 år sidan var det å sjå mot Europa eit teikn på modernisering og framsteg. Men no har det lenge vore eit teikn på at ein er intellektuelt og moralsk tungnem. Vi bør ikkje fornekte våre europeiske røter; vi bør handsame dei med varsemd. Trass alt har Europa gitt oss mykje. Men Russland må flytte seg framover. Og framover betyr ikkje til Vesten, men til Austen og landa i sør. Det er der framtida for menneskeslekta ligg.

— Avtalen om strategisk offensive våpen går ut i 2026. Kva kjem etter det? Med Vestens juridiske nihilisme, kan vi rekne med nye internasjonale militære avtalar? Eller er menneskeslekta dømd til eit ukontrollerbart våpenkappløp fram til ein ny verdsordem blir etablert, og deretter eit nytt status quo?

— Det er meiningslaust å forhandle med dei noverande Vestlege elitane. I skriva mine oppmodar eg det Vestlege oligarkiet til å erstatte desse folka, for dei er farlege for seg sjølve, og eg håpar at ein slik prosess før eller seinare kan starte. For den noverande gruppa er så djupt nedverdiga at det er umogleg å forhandle med dei. Ein må sjølvsagt snakke med dei, for det finst andre truslar enn atomvåpen. Vi har drone-revolusjonen. Cyber-våpen har oppstått. Det er Kunstig intelligens. Biologiske våpen har dukka opp som óg kan true menneskeslekta med grufulle problem. Russland lyt utvikle ein ny strategi som kan takle alle desse truslane. Vi arbeider med det, mellom anna på det nye Institutt for internasjonal militær økonomi og strategi, og vi vil halde fram arbeidet saman med intellektuelle elitar frå landa til verdas fleirtal. Desse er først og fremst våre kinesiske og indiske venner. Vi vil diskutere det med våre pakistanske og arabiske kollegaar. Førebels har Vesten ingenting konstruktivt å tilby oss. Men vi vil ikkje stenge døra.

Opprustningen vil fortsette.

I overskodeleg framtid kan vi i prinsippet diverre ikkje ha nokon seriøs avtale om våpenavgrensing. Rett og slett fordi vi ikkje ein gong veit kva vi skal avgrense og korleis vi skal avgrense det. Men vi lyt utvikle nye tilnærmingar og innprente meir realistiske synspunkt i partnarane våre rundt om i verda. Det er ikkje ein gong teknisk mogleg å rekne med avtalar om våpenavgrensing under dei komande åra. Det ville rett og slett vere bortkasta tid. Men det kan bli mogleg å gjere nokre pro forma-forhandlingar. Til dømes prøve å forby nye område for våpenkappløpet. Eg uroar meg særleg over biologiske våpen og våpen i verdsrommet. Noko kan gjerast på dei områda. Men det Russland no treng, er å utvikle ei ny form for avskrekking som ikkje har berre militære, men også psykologiske, politiske og moralske aspekt.

— Er vurderingane om at Vesten har akseptert at Kiev er slått altfor tidlege? Og idéen om at det globale sør er trygt i ferd med å slå den Vestlege verda?

— USA drar nytte av konfrontasjonen i Ukraina. For dei vest-europeiske elitane er det den einaste måten å unngå moralsk kollaps på. Det er derfor dei vil støtte konflikten i Ukraina i lang tid framover. I ein slik situasjon treng vi å handle bestemt både i felten og på området strategisk avskrekking, om vi skal oppnå måla våre så snart som mogleg. Samtidig er det viktig å forstå at fleirtalet i verda ikkje vil kjempe mot Vesten. Mange land er interesserte i å utvikle handel og andre relasjonar med dei. Derfor er Verdas fleirtal ein partnar, men ikkje ein alliert av Russland. Vi må vere tøffe, men tenksame. Eg er nesten sikker på at med rett politikk for å halde kontrollen og ein aktiv politikk for utkantane av Ukraina, kan vi bryte viljen til farleg motstand frå Vesten.

I dagens verd er det kvar mann for seg sjølv. Det er ei fantastisk fleir-polar, flier-farga verd. Det betyr ikkje at det om 20 år ikkje vil finnast blokker, inkludert ei betinga pro-russisk blokk. Vi må finne oss sjølve, forstå kven vi er. Ei stor eurasisk makt, Nord-Eurasia. Ein frigjerar av nasjonar, ein garantist for fred og eit militæpolitisk tyngdepunkt for fleirtalet i verda. Dette er lagnaden vår. I tillegg er vi unikt førebudde for denne verda, på grunn av den kulturelle openheita vi har fått frå historia vår. Vi er religiøst opne. Vi er nasjonalt opne.Alt dette er ting vi no forsvarer. Vi skjøner betre og betre at det viktigaste med oss er den russiske anden og den russiske kulturen. Vi er alle russarar – russiske russarar, russiske tartarar, russiske tsjetsjenarar, russiske jakutarar .. eg trur vi finn oss sjølve igjen. Og eg går inn i det nye året med ei kjensle av åndeleg verdigheit og optimisme. Russland blir fødd på ny. Det er heilt openlyst.

Av Evgeny Shostakov, i samtale med Sergej Karaganov

Dette intervjuet vart først publisert av Rossiyskaya Gazeta . Det er omsett til engelsk og redigert av RT (og til norsk av Monica Sortland)

https://www.rt.com/news/590016-sergey-karaganov-russia-west/

Forsidebilde: Engel ved peisen (Fireside Angel) ble malt av Max Ernst in 1937

Redaksjonen har lagt til bilder m/tekst

Les artikkelen direkte på derimot.no

Legg igjen en kommentar